Recenzja ,,Igrzysk Śmierci" by Anita

Motyw Google ,,Hunger Games"

Download -> https://chrome.google.com/webstore/detail/hunger-games/iclfigokinegnkheffkfkmpegcomkpan?hl=pl

Motyw Google ,,The Hunger Games Characters Fire Theme"

Download -> https://chrome.google.com/webstore/detail/the-hunger-games-characte/ddahbmolldnohgblichpjigglmakbinl?hl=pl

Motyw Google ,,The Hunger Games Theme"

Download -> https://chrome.google.com/webstore/detail/the-hunger-games-theme/afbgigemddpeciohchaahhohofaaiolo?hl=pl

Co on zrobił? Coś niebezpiecznego, to przejaw buntu, a w dodatku zdecydował się na to dla mnie. Przypominam sobie jego słowa:

„Nie przejmuj się. Osobiście staram się zawsze przekuwać emocje na pracę, bo w ten sposób nie krzywdzę nikogo prócz siebie…”

Obawiam się, że tym razem skrzywdził siebie do tego stopnia, że już nic mu nie pomoże. Symbolizm mojej ognistej przemiany nie umknie uwagi prezydenta Snowa.

,,Szkoda, że ona nie żyje. Wszyscy powinniśmy byli umrzeć, tak byłoby najlepiej."

– Musieliśmy cię chronić, bo jesteś kosogłosem Katniss – informuje mnie Plutarch. – Dopóki żyjesz, rewolucja żyje razem z tobą.

Ptak, broszka, piosenka, jagody, zegarek, suchar, sukienka, która staje w płomieniach. Jestem kosogłosem. To ja przetrwałam wbrew zamierzeniu Kapitolu, jestem zatem symbolem rebelii.

,,Nawet najsilniejsi z silnych nie zatriumfują. A może w tych Głodowych Igrzyskach nigdy nie miało być zwycięzcy? Niewykluczone też, że swoim aktem buntu skłoniłam Kapitol do podjęcia ostatecznej decyzji."

,,Po przebudzeniu czuję przelotne, rozkoszne szczęście, powiązane z Peetą. W mojej sytuacji szczęście wydaje się kompletnym absurdem, bo zważywszy na tempo wydarzeń, jutro nie będę żyła."

,,Odpływając w sen, usiłuję sobie wyobrazić przyszły świat bez Głodowych Igrzysk i bez Kapitolu, miejsce takie jak łąka z piosenki, którą śpiewałam zmarłej Rue. Miejsce, w którym dziecko Peety byłoby bezpieczne."

,,Dociera do mnie, że w razie śmierci Peety tylko jedna osoba poczuje się nieodwracalnie skrzywdzona. Tą osobę będę ja."

– W gruncie rzeczy nikt mnie nie potrzebuje (…)

– Nieprawda – sprzeciwiam się. – Ja ciebie potrzebuję.

Jeśli umrzesz, a ja przeżyję, w Dwunastym Dystrykcie nie będzie dla mnie życia, bo ty jesteś całym moim życiem. Już nigdy nie odnajdę szczęścia. Dla ciebie wszystko wygląda inaczej. Nie mówię, że nie będzie ci lekko, ale przecież są inni, którzy nadają sens twojemu życiu.

~Peeta

,,Tym razem nie ma takiego lekarstwa, które Haymitch mógłby nam przysłać na spadochronie, bo nic nie uleczy ran zadanych nam przez ptaki."

,,Och – mamroczę pod nosem – Tik-tak. – Rozglądam się po całym okręgu areny i wiem, że ma rację. – Tik-tak. To jest zegar."

– Biedactwo – wzdycham z udawanym współczuciem. – Chyba pierwszy raz w życiu nie wyglądasz ładnie, co?

– Na pewno – burczy. – To zupełnie nowe doznanie. Jak sobie z nim radziłaś przez tyle lat?

– Wystarczy trzymać się z dala od luster. Zapomnisz – odpowiadam.

– Nie zapomnę, jeśli będę patrzył na ciebie – odcina się.

Uśmiecham się z wysiłkiem. Peeta, który demonstruje na arenie kosogłosa, to zarazem błogosławieństwo i przekleństwo. Z jednej strony podniesie to na duchu rebeliantów w dystrykcie, z drugiej strony jednak trudno sobie wyobrazić, że prezydent Snow przeoczy tę demonstrację. Utrzymanie Peety przy życiu będzie jeszcze trudniejsza.

,,Bo cokolwiek się dotąd zdarzyło, należy do przeszłości , a nikt na tej arenie nie został zwycięzcą przypadkowo. Może z wyjątkiem Peety."

,,Pamiętaj, dziewczyno, która igrasz z ogniem. Nadal na ciebie stawiam."

~Cinna

,,Katniss, kiedy trafisz na arenę… (…) Wtedy pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym wrogiem."

Bomba eksplodowała, oskarżenia o niesprawiedliwość, barbarzyństwo i okrucieństwo rozprzestrzeniają się we wszystkich kierunkach. Nawet najgorętsi entuzjaści Kapitolu zgłodniali igrzysk i spragnieni krwi przynajmniej chwilowo nie mogą zignorować okropieństwa sytuacji.

,,No proszę, znowu to zrobił. Zdetonował bombę, a eksplozja przyćmiła wszystko, co starali się zaprezentować inni trybuci."

,,Może to staromodne, ale w Dwunastym Dystrykcie nikt nie czuje się mężem i żoną do momentu pieczenia tostów."

– Co jest? – pytam.

– Szkoda, że nie możemy zatrzymać tej chwili, tu i teraz, żeby żyć w niej na zawsze – wzdycha (…).

– W porządku – odpowiadam krótko.

Kiedy mówi, słyszę w jego głosie uśmiech.

– Mogłabyś na to pozwolić?

– Mogłabym.

Przez ciebie wszyscy się tak zachowują: Finnick częstuje cię kostkami cukru, Chaff całuje, a Johanna rozbiera się do rosołu.

,,Nie nazwałbym słabością zamiłowania do tego, co piękne. Może z wyjątkiem zamiłowania do ciebie."

~Peeta

– Przysięgam, że jeśli się rozpłaczesz, to położę cię trupem tu i teraz.

Cinna tylko się uśmiecha.

– Poranek we łzach? – pyta domyślnie.

– W powodzi łez – podkreślam, a on otacza mnie ramieniem i prowadzi na lunch.

– Nie przejmuj się – radzi. – Osobiście staram się zawsze przekuwać emocje na pracę, bo w ten sposób nie krzywdzę nikogo oprócz siebie.

Nie wolno mi okazywać słabości. Prostuję się z wysiłkiem, odgarniam z dudniących skroni mokre strąki i przygotowuję się do rozmowy. Obie stają w progu, z herbatą i grzanką, a na ich twarzach maluje się troska. Otwieram usta, żeby na wstępie zabłysnąć jakimś dowcipem i wybucham płaczem.

Taka jestem silna.

,,Nawet za sto lat nie będziesz na niego zasługiwała."

Tak, zwycięzcy są najsilniejsi. To oni przetrwali rzeź na arenie i uniknęli bagna biedy, w którym tonie reszta, a właściwie my, jesteśmy uosobieniem nadziei w świecie, w którym jej brak, a teraz dwudziestu trzech z nas zginie na dowód, że nawet ta nadzieja jest ułudą.

,,Wracam na arenę, wracam do świata sennych koszmarów. Właśnie tam."