– Co jest? – pytam.

– Szkoda, że nie możemy zatrzymać tej chwili, tu i teraz, żeby żyć w niej na zawsze – wzdycha (…).

– W porządku – odpowiadam krótko.

Kiedy mówi, słyszę w jego głosie uśmiech.

– Mogłabyś na to pozwolić?

– Mogłabym.