– Pamiętasz? – pyta. – Tutaj mnie pocałowałaś (…).

– Nie sądziłam, ze to pamiętasz – odpowiadam.

– Prędzej umrę, niż zapomnę coś takiego. A może nawet po śmierci będę pamiętał – mówi. – Być może stanę się taki jak ten z Drzewa wisielców. Będę ciągle czekał na odpowiedź.